Reggio Emilia
Dziecko ma sto języków
Przestrzeń to trzeci pedagog. Praca toczy się w długich projektach prowadzonych przez ciekawość dzieci, z dokumentacją procesu i pracowniami, w których można brudzić ręce gliną, farbą i światłem.

Do wychowania dziecka potrzebna jest cała wioska
Zanim zapiszesz dziecko, najlepiej po prostu się poznajmy - pokażemy placówkę i odpowiemy na pytania.

Kameralny żłobek w Świebodzinie. Pedagogika podążania za dzieckiem, Reggio Emilia. Wioska bliskościowa. Praca i zabawa w małych grupach. Bez kar i nagród. Domowa atmosfera. Wsparcie psychologa i logopedy. Łagodna adaptacja z obecnym rodzicem.

Reggio Emilia
Przestrzeń to trzeci pedagog. Praca toczy się w długich projektach prowadzonych przez ciekawość dzieci, z dokumentacją procesu i pracowniami, w których można brudzić ręce gliną, farbą i światłem.
NVC - Porozumienie bez przemocy
Granice stawiamy z szacunkiem dla emocji - dziecka i własnych. Konflikt traktujemy jako miejsce nauki, a nie zakłócenie porządku. Język, którym mówimy, dzieci zabierają później ze sobą do domu.
Dzieci zbierają się w Wiosce i pracują z przygotowanymi dla nich prowokacjami edukacyjnymi (np. stacja z farbami, z zabawami sensorycznymi, z wodą)
Wspólnie myjemy ręce z piosenką i przygotowujemy się do śniadania - wspólnie z dziećmi przyszykowujemy miseczki, talerze i wykładamy produkty. Śniadanie przygotowujemy na miejscu.
Witamy piosenką każdego Wioskowicza. Śpiewamy, tańczymy, prowadzimy gimnastykę przy muzyce
Staramy się codziennie wychodzić na zewnątrz przez cały rok. Przed wyjściem zawsze sprawdzamy jakość powietrza.
Po spacerze jemy drugie danie obiadu
Przyciemniamy światło, zasłaniamy zasłony, włączamy spokojną kołysankę i wprowadzamy atmosferę zachęcającą do snu. Śpiewamy kołysanki, czytamy książeczki do snu i dzieci zasypiają na drzemkę. Dzieci, które nie śpią, czytają, odpoczywają, obserwują naturę.
Po drzemce przygotowujemy drugie danie, a po zjedzeniu posiłku dzieci wracają do stacji prowokacyjnych z poranka lub pracują z nowymi, w zależności od zainteresowania.

W bliskiej współpracy z rodzicami ustalamy przebieg adaptacji tak, aby odpowiadała temperamentowi i możliwościom dziecka.
Konsekwentnie budujemy poczucie bezpieczeństwa, towarzysząc z uważnością i życzliwością - dzięki temu rodzi się zaufanie, które staje się fundamentem dalszego rozwoju i radości z bycia w grupie.
Spotykamy się z rodzicami, poznajemy dziecko, jego rytm, ulubione zabawy i to, co trudne.
Dziecko poznaje salę i kadrę w towarzystwie kogoś bezpiecznego - bez presji i bez pożegnań.
Wydłużamy czas i wprowadzamy krótkie rozstania w tempie, które dziecko pokazuje, że uniesie.
Codziennie krótka informacja zwrotna - co się działo, gdzie była radość, gdzie potrzebne wsparcie.



