Reggio Emilia
Dziecko ma sto języków
Przestrzeń to trzeci pedagog. Praca toczy się w długich projektach prowadzonych przez ciekawość dzieci, z dokumentacją procesu i pracowniami, w których można brudzić ręce gliną, farbą i światłem.

Nie pokazuję dzieciom, kim mają być. Tworzę przestrzeń, w której mogą odkryć, kim są.
Zanim zapiszesz dziecko, najlepiej po prostu się poznajmy - pokażemy placówkę i odpowiemy na pytania.

Wioska Antypody to kameralna przestrzeń edukacyjna stworzona z myślą o dzieciach i ich naturalnej ciekawości świata. Łączymy edukację, relację i uważność na indywidualne potrzeby każdego dziecka, czerpiąc inspirację z filozofii Reggio Emilia oraz podejścia bliskościowego. Wierzymy, że dziecko jest kompetentnym człowiekiem — ma własne potrzeby, pomysły, emocje, tempo rozwoju i sposób poznawania świata. Dlatego zamiast prowadzić dzieci według jednego, gotowego schematu, tworzymy środowisko, które zachęca do samodzielności, eksperymentowania, zadawania pytań i poszukiwania własnych odpowiedzi. W Wiosce ważne jest dla nas to, co dzieje się pomiędzy ludźmi. Budujemy relacje oparte na szacunku, bezpieczeństwie i zaufaniu. Dostrzegamy różnorodność dzieci — także neuroróżnorodność — i szukamy sposobów wspierania ich rozwoju bez odbierania im prawa do bycia sobą. Dzieci uczą się poprzez doświadczenie: podczas zabawy, projektów, kontaktu z naturą, twórczości, rozmów, wypraw i codziennych sytuacji. Dorosły jest obok — obserwuje, słucha, inspiruje, stawia granice i tworzy warunki, w których dziecko może coraz lepiej poznawać siebie i otaczający je świat. Wioska Antypody to miejsce, w którym dzieciństwo nie jest przygotowaniem do życia. Jest jego pełnoprawną częścią.

Reggio Emilia
Przestrzeń to trzeci pedagog. Praca toczy się w długich projektach prowadzonych przez ciekawość dzieci, z dokumentacją procesu i pracowniami, w których można brudzić ręce gliną, farbą i światłem.
NVC - Porozumienie bez przemocy
Granice stawiamy z szacunkiem dla emocji - dziecka i własnych. Konflikt traktujemy jako miejsce nauki, a nie zakłócenie porządku. Język, którym mówimy, dzieci zabierają później ze sobą do domu.
Dzieci zbierają się w Wiosce, mają czas na swobodną zabawę oraz na budowanie wzajemnych relacji. Bardzo indywidualny i bliski czas dla wszystkich.
Wspólnie myjemy ręce z piosenką i przygotowujemy się do śniadania - wspólnie z dziećmi przyszykowujemy miseczki, talerze i wykładamy produkty.
Witamy piosenką każdego Wioskowicza
Dzieci przystępują do wcześniej przygotowanych dla nich prowokacji edukacyjnych.
Spacer lub zabawy w ogrodzie Wioskowym
Po spacerze jemy pierwsze danie obiadku
Gasimy światło, zapalamy girlandę pod sufitem, zasłaniamy zasłony, włączamy muzykę relaksacyjną i wprowadzamy atmosferę zachęcającą do snu. Czytamy książeczki do snu i dzieci zasypiają na drzemkę. Dzieci, które nie śpią, czytają, odpoczywają, obserwują naturę.
Po drzemce przygotowujemy drugie danie, a po zjedzeniu posiłku dzieci wracają do stacji prowokacyjnych z poranka lub pracują z nowymi, w zależności od zainteresowania.

W bliskiej współpracy z rodzicami ustalamy przebieg adaptacji tak, aby odpowiadała temperamentowi i możliwościom dziecka.
Konsekwentnie budujemy poczucie bezpieczeństwa, towarzysząc z uważnością i życzliwością - dzięki temu rodzi się zaufanie, które staje się fundamentem dalszego rozwoju i radości z bycia w grupie.
Spotykamy się z rodzicami, poznajemy dziecko, jego rytm, ulubione zabawy i to, co trudne.
Dziecko poznaje salę i kadrę w towarzystwie kogoś bezpiecznego - bez presji i bez pożegnań.
Wydłużamy czas i wprowadzamy krótkie rozstania w tempie, które dziecko pokazuje, że uniesie.
Codziennie krótka informacja zwrotna - co się działo, gdzie była radość, gdzie potrzebne wsparcie.



